Hai lugares que cambian coa velocidade do mundo, e hai outros que, sen deixaren de avanzar, conservan unha alma que non se deixa arrastrar polas pr\u00e9sas. Mondo\u00f1edo \u00e9 un deses lugares. Podes marchar anos, podes vivir lonxe, podes volver s\u00f3 de cando en vez\u2026 pero sempre hai algo que reco\u00f1eces ao instante, como se a cidade te saudase polo nome.<\/p>\n\n\n\n
A s\u00faa esencia non est\u00e1 s\u00f3 na Catedral nin nas r\u00faas de pedra, nin sequera nas festas ou nas lendas que todos co\u00f1ecemos. Est\u00e1 na maneira de falar da xente, na calma coa que se vive, nese orgullo tranquilo que non presume pero que tampouco se esconde. Mondo\u00f1edo non compite con ningu\u00e9n: simplemente \u00e9.<\/p>\n\n\n\n
Moitos din que as vilas pequenas est\u00e1n a perder vida, pero quen co\u00f1ece Mondo\u00f1edo sabe que aqu\u00ed hai unha teima por manter o que importa. A cultura, a memoria, a convivencia, o trato pr\u00f3ximo. Hai unha identidade que non se compra nin se fabrica: transm\u00edtese. E iso n\u00f3tase cando paseas pola Praza da Catedral, cando escoitas falar de Cunqueiro, cando te atopas con algu\u00e9n que non ves dende hai tempo e che pregunta \u201ccomo vai todo?\u201d de verdade, non por compromiso.<\/p>\n\n\n\n
Quizais iso sexa o que fai \u00fanica esta cidade: que non pretende ser outra cousa. Que non renega do seu pasado nin se avergo\u00f1a do seu tama\u00f1o. Que segue ofrecendo un ritmo propio, unha forma de estar no mundo que non atopas en calquera sitio.<\/p>\n\n\n\n
E por iso, cada vez que penso en Mondo\u00f1edo, s\u00edntome parte de algo que non se perde. Algo que permanece, que resiste, que segue sendo aut\u00e9ntico. Unha esencia que, por moito que cambien as cousas, contin\u00faa intacta.<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
[ \ud83d\udcf0 Actualidade <\/a>] [ \ud83c\udfdb\ufe0f Vida municipal <\/a>]
\u00daltimas novas e artigos destacados<\/p>\n\n\n\n
Bandos, elecci\u00f3ns, orzamentos, infraestruturas<\/p>\n\n\n\n